Blog 20 - Een bak vol herinneringen
Een kranige dame rijdt door de lange gang in haar rolstoel. Ze kijkt me aan. Op de kop af honderd jaar oud, maar nog altijd helder van geest.
Ze verloor twee kinderen en moest haar echtgenoot veel te vroeg begraven. Toch stralen haar ogen.
"Wat is uw geheim?" vraag ik.
Vanonder haar wenkbrauwen kijkt ze me aan. Als een wijze ouder die het leven kent.
"Je moet altijd een bak vol herinneringen hebben."
Die woorden bleven hangen.
Hoe ga je om met tegenslag? Blijf je bij de pakken neerzitten, of pak je de draad weer op? Misschien niet meer als dezelfde persoon als voorheen, maar wel als jezelf.
Wekelijks assisteer ik tegenwoordig bij de handgroep. Daar zie ik dames en heren die opnieuw de algemene dagelijkse handelingen leren. Hoe je een kopje vasthoudt. Hoe je een boterham smeert of snijdt.
Het geeft mij veel voldoening. Ik zie de blikken van deelnemers die denken: als hij het kan, kan ik het misschien ook. Hun vertrouwen in hun eigen mogelijkheden krijgt nieuw leven ingeblazen.
Ook ik heb alles opnieuw moeten leren. Zelfs veters strikken met één hand.
Al achttien jaar train ik dagelijks. Ik loop van De Flank naar Bussum, door weer en wind. Ik hang aan de gewichten en beoefen Oosterse vechtsport.
Nog steeds boek ik vooruitgang. Volgens de boeken viel neurologisch herstel al lang niet meer te verwachten. Maar ik besloot niet bij de pakken neer te zitten. En nog steeds niet.
Mijn linkerhand is inmiddels weer functioneel inzetbaar en wordt steeds minder spastisch.
Ik heb altijd geluisterd naar mijn onderbuikgevoel. Dat zegt me dat er vaak meer mogelijk is dan we denken.
Dat is ook wat ik anderen hoop mee te geven: blijf geloven in je eigen mogelijkheden. Laat je niet definiëren door je beperking, maar door wat je nog kunt, wilt en durft.